มีเวทมนตร์เหรอ? อร่อยจัง
มื้อแรก
ร้านที่พี่ชายของภรรยาแนะนำมา มองแวบแรกข้างในก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
อะไรกันเนี่ย รสอ่อนชัด ๆ แต่เส้นบางมากแล้วก็ละลายในปาก แค่สัมผัสเวลาเคี้ยวก็ทำให้อร่อยได้ขนาดนี้เลยเหรอ?
ไส้ที่เป็นเอกลักษณ์ของแถวนี้ จิ้มซอสเผ็ดแล้วรสนัวพุ่งสุด
ห่านหนึ่งตัว
นี่ร้านห่านชื่อดัง กลายเป็นร้านที่ทั้งคนท้องถิ่น + นักท่องเที่ยวต้องมาลอง รอบข้างไม่มีอะไรเลย แต่คนมาร้านนี้เยอะจนหน้าร้านมีแผงลอยมาตั้งด้วย
เข้าไปก็จะประมาณนี้ เห็นโต๊ะว่างก็รีบเดินไปจับจองได้เลย
พอนั่งแล้วเขาก็จัดโต๊ะให้อย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าที่นี่ก็มีชาให้ แล้วก็ใช้น้ำชารอบแรกล้างภาชนะ
กินห่านทั้งทีก็ต้องต่างหน่อยสิใช่ไหม? เริ่มด้วยตีนกับปีกห่านขนาดมหึมาที่ออกมาต้อนรับ อ้อ ใช่ เรามากินห่านนี่นะ ย้ำให้แน่ใจกันก่อน สูตรก็คือ
ซอสซีอิ๊ว + ถั่วลิสงป่น + ความหนึบ = ของเรียกน้ำย่อยที่สมบูรณ์แบบ
ส่วนที่เหลือของห่าน เรื่องรสชาติพิสูจน์ไปแล้วข้างบน ต่างส่วนก็ต่างความสุข
นี่คือเต้าหู้ผัดหมู ที่ดึงความอร่อยของมันหมูออกมาได้ถึงที่สุด กินแล้วสบายใจ มีความสุข
พระเอกของวันนี้
เป็นรสที่กินบ่อยก็คงไม่เบื่อง่าย ๆ ที่นี่พระเอกก็ออกมาทีหลังเหมือนกัน
แล้วติ่มซำล่ะ?
ตรงไปร้านติ่มซำเลย ได้ยินว่าเป็นร้านเปิดใหม่ที่ใหญ่มาก
เดินเข้าไปก็เจอพ่อครัวทำงานกันวุ่นวาย เหมือนฉากใน Spirited Away เลย
ผู้คนกินติ่มซำกันในโถงใหญ่มาก เมื่อก่อนมีกลิ่นบุหรี่ด้วย (ก็เป็นวัฒนธรรมของที่นี่) แต่ช่วงนี้น้อยลงแล้ว ไม่ได้สูบบุหรี่เองแท้ ๆ กลับรู้สึกเสียดายนิดหน่อย
มีทีวีเครื่องใหญ่มากแขวนอยู่บนผนัง ครอบครัวมารวมตัวกันแล้วต้องเปิดทีวีทิ้งไว้ น่าจะเป็นกฎสากลนะ
มีรูปให้ดูนี่ดีจริง แต่ตอนเลือกอาหารต้องระวังเหมือนฝนกระดาษคำตอบในห้องสอบ
พี่ชายของภรรยาใช้น้ำชาล้างภาชนะให้ก่อนอย่างคล่องแคล่ว กินปิ้งย่างคนถือคีมคีบเนื้อจะยุ่งที่สุด แต่ที่นี่คือคนนั่งข้างกาชา
เปลี่ยนจากคีมคีบเนื้อเป็นคีมเล็ก ล้างภาชนะแล้วก็เติมชา ขอบคุณมากจริง ๆ
ติ่มซำมาแล้ว
ซาลาเปามาก่อน
ขนมจีบกุ้ง แน่นเต็มคำ
ติ่มซำโกฐจุฬาลัมพานึ่งบนใบไม้
ติ่มซำห่อแผ่นแป้งข้าวเจ้าสีแดง ข้างในเป็นเกล็ดขนมปังทอด เลยทั้งกรอบทั้งหนึบ ตอนกินครั้งแรกก็งงว่าจับคู่กันแบบไอศกรีมทอดเลยเหรอ แต่มันฮิตมากจนทุกร้านขาย
มีซุปที่ให้ความรู้สึกคล้ายซูเจบีของเกาหลีด้วย ใส่อาหารทะเล เนื้อหลายอย่าง และส่วนผสมหลากชนิดอย่างละนิด รสเยอะแต่กินง่ายสบาย ๆ
ในซุปมีแผ่นแป้งบาง ๆ นุ่ม ๆ ขอย้ำว่าแป้งที่นี่โดนเสกมาแน่ แค่เนื้อสัมผัสก็ชนะแล้ว
อ้อ แล้วก็ภูมิปัญญาที่ขาดไม่ได้ วัฒนธรรมการดื่มชา ข้างตัวมีถ้วยชาเล็ก ๆ อยู่เสมอ (พร้อมคนใจดีที่คอยเติมให้ไม่หยุดด้วย 🤭)
ถ้วยชาคอยเตือนว่า
อย่ามัวแต่ตะกละกิน เพลิดเพลินกับตอนนี้สิ ค่อย ๆ ลิ้มรส ไม่มีเหตุผลต้องรีบกินเลย
ถั่วลิสงนึ่งก็เป็นส่วนหนึ่งของจังหวะนี้ พอค่อย ๆ แกะกิน ความอิ่มก็ค่อย ๆ ตามมา อา อิ่มอร่อยจัง
ขอพูดอีกที เคยเห็นจิฮิโระกินข้าวปั้นที่ฮาคุเสกให้ใน Spirited Away แบบอร่อยสุดใจไหม? นั่นแหละ กินอร่อยแบบนั้นเลย อยู่ที่นี่กินแค่ข้าวเปล่าก็คงอร่อย
ตอนก่อน: หยางเจียงอยู่ไหนอะ?
ตอนต่อไป: กินสมองห่านมา